Քեզ բացակա չենք դնի. Ծնունդդ շնորհավոր, լեգենդ դարձած հերոս Նարեկ Մանուկյան. Ջոն Կիրակոսյանի անվան դպրոցում հերոսին նվիրված հիշատակի օր էր. ՖՈՏՈՌԵՊՈՐՏԱԺ, ՏԵՍԱՆՅՈՒԹԵՐ

Քեզ բացակա չենք դնի. Ծնունդդ շնորհավոր, լեգենդ դարձած հերոս Նարեկ Մանուկյան. Ջոն Կիրակոսյանի անվան դպրոցում հերոսին նվիրված հիշատակի օր էր. ՖՈՏՈՌԵՊՈՐՏԱԺ, ՏԵՍԱՆՅՈՒԹԵՐ Երեկ՝ նոյեմբերի 22-ին, Երևանի Ջոն Կիրակոսյանի անվան թիվ 20 հիմնական դպրոցում հիշատակի օր էր: Դպրոցի սան, լեգենդար  Դավիթ Սարապյանի անվան նախնական զինվորական պատրաստության դասարանում նշվեց Արցախյան  44-օրյա պատերազմում նահատակված, լեգենդ դարձած,  21-ամյա Նարեկ Մանուկյանի ծննդյան օրը:


Միջոցառմանը ներկա էին հերոսի մայրը, հարազատները, դպրոցի տնօրինությունն ու ուսուցչական կոլեկտիվը: Դասարանում դպրոցի սաները  հանդես եկան գեղեցիկ կատարումներով՝ նվիրված Նարեկին:

Վերջինիս  դասավանդած ուսուցչուհին  ներկայացրեց Նարեկին,  իսկ վերջում  իր խոսքն ուղղեց հերոսի մայրը՝ տիկին Մարինան:

 Ինչպես հայտնում է ֆոտոլրագրող Գագիկ Շամշյանը, այս դպրոցում լավագույն ավանդույթները ոչ միայն պահպանվում, այլ շարունակվում են:

 Թե՛ տնօրինությունը, թե՛ ուսուցչական կազմն ու սաները ըստ արժանվույն են գնահատում դպրոցի այն սաներին, ովքեր հանուն Հայաստանի ու Արցախի զոհաբերեցին իրենց կյանքը:

Նրանք են՝  44-օրյա պատերազմում նահատակված ու լեգենդ դարձած Արամ Ռոբերտի Առաքելյանը, Տիգրան Արսենի Միկոյանը, Միքայել Արթուրի Ազարյանը, Սուրեն Էդուարդի Մելիքյանը և Նարեկ Հրաչյայի Մանուկյանը:

 Այս դպրոցում է սովորել նաև մեկ այլ լեգենդ ազատամարտիկ՝  «Դև» մականվամբ  Դավիթ Սարապյանը:

Նարեկ Մանուկյանը ծնվել է 2000թ-ի նոյեմբերի 21-ին՝ Երեվանում: Փոքրուց շատ հետաքրքրասեր էր: Հետաքրքրվում էր ամեն ինչով, ինչ վերաբերվում էր գիտությանն ու նորարարություններին:

Դպրոցական տարիներին հաճախում էր մարմնամարզության, կարատեի, հետագայում ՝ նկարչության և լողի մարզումների: Զուգահեռում էինք նաև կիթառի դասընթացները: Մինչդեռ Նարեկը ծնողներից ժառանգել էր երաժշտական տաղանդը ՝ դպրոցի լավագույն ուսուցիչների շնորհիվ բացահայտվեց նաև նրա ձայնային հնարավորությունները և ավարտական դասարանում նա իր խրոխտ ձայնով կատարեց վետերաններին նվիրված հայրենակցական երգ, որով նա զարմացրեց բոլորին, նույնիսկ ինձ:

Տաղադավոր էր և բազմաշնորհ: Ես միշտ հպարտացել եմ իմ տղայով, դպրոցում և այլուր միայն գովեստի խոսքեր էի լսում նրա մասին: Արդարադատ էր: Հիշում եմ, կարատեյի մրցումների ժամանակ , երբ ինքն իր մրցակցին հաղթեց չէր ընդունում իր հաղթանակը: Նա ասում էր՝ իմ մրցակիցն ինձնից ցածր էր, մենք հավասարներով չենք պայքարի մտել, ես ինձ հաղթող չեմ համարում, անարդար ճանապարհով մեդալ ինձ պետք չէ:

Գնահատող էր: Մարդկանց վստահում էր, հավատում: 4 տարի առաջ կորցրել էր հորը: Շատ ծանր էր մեր ընտանիքում, անսպասելի էր: Մեծ հարված էր իմ ու երեխաներիս համար:

Նարեկը ավագ որդիս էր, իմ ընկերը լավագույն, խորհրդատուն: Նա այքան հասուն և ճիշտ կշռադատող էր, բազմաժանր հետաքրքիր զրուցակից: Նրա հետ զրուցելիս թեմաները չէին ավարտվում: Երբ եկավ բարձրագույն հաստատություն ընդունվելու ժամանակը, ես դիմեցի դպրոցի տնօրենին, որպեսզի ինձ ուղղորդի մասնագետի ընտրության հարցում: Նա ինձ մերժեց և ասաց, որ նա ինքն իր ուժերով կարող է ընդունվել, անկասկած: Այդպես էլ եղավ, ինքնուրույն պարապեց և իր ուժերով ընդունվեց բուհ՝  Երևանի Ճարտարապետական և շինարարական ֆակուլտետի Դիզայն բաժինը: Մեկ կիսամյակ սովորեց որդիս բուհում, շատ հաճույքով և սիրով էր հաճախում: Ոչինչ չէի խնայում նրա համար, բոլոր ցանկություններն ու պահանջները կատարում էի նրա, բայց նա երբեք չի առիթավորվել դրանից, ամեն ինչից շնորհակալ էր միշտ:

2019 թ-ի հունվարի 31-ին զորակոչվեց հայկական բանակ: Նա ուներ առողջական խնդիրներ տեսողության հետ կապված և մեջքի կիֆոզ, որն ազատման աստիճանի էր: Սակայն նա մերժեց բոլոր տիպի իմ համոզումներն ծառայությունից իրեն ազատվելու: Ասաց՝ ես իմ ընկերներից լավը չեմ ու ոչնչով պակաս չեմ, որ պետք է ազատվեմ և հետո ես պետք է ծառայեմ, որպեսզի եղբորս համար ճանապարհ հարդեմ:

Բոլոր ընկերներին փառքով ճանապարհեց և զինակոչի հենց վերջին օրը ինքն էլ մեկնեց ծառայության: 2019թ-ի հունվարի 31-ին զորակոչվեց հայկական բանակ՝ սկզբում Կապանի զորամաս, հետո տեղափոխեցին (Սանասար)Կուբաթլու, որտեղ էլ ծառայեց մնացած ամիսները:

Ամենասկզբից նկատվել էր իր խելացիությամբ և գծագրելու ունակության մեծ շնորհով: Զորամասում տեղագրական քարտեզագիր էր: Որոշ ժամանակ անց հրաժարվեց: Ասաց՝ չեմ ուզում զորքից տարբերվեմ և առանձնանամ: Ծառայության 21 ամիսների ընթացքում 5 անգամ տեղափոխվել են Ջրական՝ ( Ջաբրայիլ) ինժեներական աշխատանքների:

Ամեն անգամ, երբ զանգում էր, ոգևորությամբ պատմում էր իր առաջադիմությունների մասին: Նարեկը շատ սիրված էր, անհամար ընկերներ ուներ՝ այդ թվում նաև՝ աղջիկ ընկերներ:

Նա երբեք մենակ չեր մնում, գիշերն էլ չէր ուզում քնել, օրը կարծես չէր բավականացնում իրեն: Հոգ էր տանում բոլորի մասին: Նույնն էլ ծառայության ընթացքում: Նա իր գիտելիքերով հարստացնում էր իրեն շրջապատողներին: Ասում էր՝ ես ձգտում եմ բարձունքների, որպեսզի շատ բան ունենամ տալու մարդկանց: Ծառայության ընթացքում էլ նույն դրսևորումներն էին ՝ լավ ընկերներ և ամեն ինչ հաղթահարելի:

Նարեկի լավ ծառայության և հայրենիքին նվիրվածության արդյունքում նրան տրվեց կրտսեր սերժանտի կոչում, հետագայում ՝ ջոկի հրամանատար: Գոհ էր ծառայությունից, երբեք չէր տրտնջում ոչնչից:

Հոկտեմբերի 27 -ի առավոտյան, երբ պատերազմը սկսվեց՝ իմ երկու որդիներս էլ ծառայում էին: Փոքր տղայիս ՝ Դավիթիս հետ կարողացա կապնվել, բայց Նարեկս անհասանելի էր: 11:30 -ի կողմերը զանգեց, ասաց մեզ տանում են էնտեղ  որտեղ միշտ տանում էին, անուններ չտալով, ասաց՝ մամ ջան, մի քիչ խառնա, բայց չանհանգստանաս, ես հենց հարմար լինի՝ քեզ կզանգեմ:

Այդ զանգից հետո 4 օր լուր չունեցա որդուցս: Նարեկենց զորքն այդ ժամանակ թեժ մարտերի մեջ կռիվ տալով հայտնվել էր շրջափակման մեջ և 4 օր կորած են համարվել: Հետո մի կերպ 10 հոգանոց իր ջոկը բազում կիլոմետրեր կտրել, անցնելով՝ ոտքով հասել էին իրենց Կուբաթլուի զորամաս:

Պատերազմի ժամանակ զանգում էր: Շատ կարճ էինք խոսում: Հարցնում էր՝ ձեր մոտ ի՞նչ կա, լուրերից էր հետաքրքրվում, իրենք կտրված էին աշխարհից ամբողջովին: Ասում էր՝ մենք հեռու ենք սահմանից, հետ ենք, այնինչ իրենք մշտապես և ամենուր առաջնագծերում էին:

Հոկտեմբերի 17-ին զորքը նահանջի հրաման ստանալով, տեղափոխվում է Գորիս, որտեղից էլ նորից անցում են Խնձորեսկի դիրքերի պաշտպանության: Հոկտեմբերի 22-ի լույս առավոտյան Նարեկը նկատում է աթս-ն և զգուշացնում զինակիցներին, մի քանի վայրկյան անց՝ ժամը 6:46- ին, կասետային ականի պայթյուն է որոտում: Որդիս վիրավորում է ստանում սրտի հատվածում: Առաջինն իրեն են հասնում զինակիցները, կանչում բուժօգություն, սակայն տղայիս կյանքը փրկել չի հաջողվում:

Վերջին անգամ որդուս հետ խոսել եմ զոհվելու նախորդ երեկոյան: Այդ գիշեր երկար խոսել է եղբոր հետ, հետո ասել է՝ սիրտս հանգստացավ, որ եղբայրս ապահով է ու կարծես հրաժեշտ է տվել: Լուրն իմացա Դավիթիցս, երբ նրան ուղարկեցին տուն: Այդ օրվանից մեր տան լույսը մարեց ընդմիշտ: Նա լույսն էր մեր, ապագան, մեր հույսը բարու, մեր հոգին կայտառ, մեր ամենան... 25 օր դաժան օրեր անցնելով, մաքառեց հայրենիքի սահմանները պաշտպանելով:

Զոհվելու օրը Նարեկի զորացրվելուն մնացել էր ուղիղ 100 օր:

 Նարեկը զոհվեց հանուն արդարության, հանուն մեր անվտանգության և խաղաղ կյանքի: Փա՛ռք մեր հերոսին: Նարեկին հուղարկավորել են հոկտեմբերի 26-ին՝ Եռաբլուր Զինվորական Պանթեոնում:

Հրաանատարական կազմի կողմից Հետմահու պարգևատրվել է ՀՀ « ՀԵՐՈՍԻ ՊԱՏՎՈԳՐՈՎ» և «ՄԱՐՏԱԿԱՆ ԾԱՌԱՅՈՒԹՅՈՒՆ» մեդալով:


Լուսանկարները և տեսանյութը՝  Գագիկ Շամշյանի           

Ֆոտոռեպորտաժ

Տեսանյութ





© 2012-2021 SHAMSHYAN.com - Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են:
հիմնական կայք