հիմնական կայք
Լրահոս

Արմեն Խոստիկյան. փոքր դերերի մեծ վարպետը. TV Մոլ

Արմեն Խոստիկյան. փոքր դերերի մեծ վարպետը. TV Մոլ Տարօրինակ է, բայց նա ոչ բեմում, ոչ էլ կինոյում գլխավոր դերեր չխաղաց: Խաղաց նաև դրամատիկ դերեր, սակայն մարդկանց հիշողության մեջ մնաց որպես կատակերգակ ու իմպրովիզացիայի վարպետ: Բավական էր երևար բեմում, ժողովուրդն արդեն ծիծաղում էր: Արմեն Խոստիկյանն այս օրերին կդառնար 90 տարեկան:


Դու մի ասա…

Ծնողների միակ զավակն էր, երկար սպասված և ուշացած երեխա: Երբ ծնվեց, հայրը հիսուն տարեկան էր: «Նա գրկել է բարուրը և ինձ ու մորս կառքով հանդիսավոր տուն բերել: Հարևաններն ուզել են տեսնել` ինչպիսի երեխա եմ: Ու երբ բարուրը բացել են… երկու տոտիկ են տեսել,- իրեն հատուկ հումորով պատմել է դերասանը,- դու մի ասա` հայրս ուրախությունից շփոթվել ու բարուրը թարս էր բռնել»:

Հայրը` Միսաք Խոստիկյանը, Գերմանիայում և Շվեյցարիայում կրթված փիլիսոփայության դոկտոր էր: «Ազգի դավաճանի» խարանը այս երևելի մտավորականի ճակատին դնելով` 1938-ին աքսորեցին, հետո գնդակահարեցին: Մայրը` Օլգան, որ լեզվաբան-բանասեր էր ու դասախոսում էր պետհամալսարանում, իր 8-ամյա որբացած որդուն միայնակ մեծացրեց:

Արմենն իր դերասանական շնորհն առաջին անգամ ցուցանել է մանկապարտեզում: Խաղում էր մի ներկայացման մեջ, և հայրն ընկերների հետ գնացել էր դիտելու: «Միսաք, տղադ դերասան է դառնալու»` մարգարեացել են ընկերները: Հայրը տարակուսել է` ինչպե՞ս կարող է մեր որդին դերասան դառնալ: Ծնողներն ուզում էին, որ տղան բժիշկ դառնար: Բժշկականում սովորեց ընդամենը մի տարի. ինստիտուտում էլ արտասանել էր, կուրսեցիներն ասել էին` Արմեն, դու դերասան ես, գնա թատերական: Թատրոնը սիրում էր, ինչպես աշխարհում ոչինչ և 1947-ին ընդունվեց թատերական ինստիտուտ:

«Դե ասա ու գնա»

Մինչև կյանքի վերջը Արմեն Խոստիկյանը խաղաց Սունդուկյանի բեմում: Հանդիսատեսը նրան չտեսավ գլխավոր դերերում: Փոքր դերերի մեծ վարպետ էր, խփում էր նշանակետին` ճիշտ ու հստակ: Փոքր, էպիզոդիկ դրվագում անգամ սիրելի դարձավ, սեր ու ճանաչում վայելեց: Փոքր դերն այնպես կարող էր ծաղկացնել, որ հանդիսատեսն ավելի էր հիշում, քան գլխավոր կերպարին: Ահա մի դեպք, որ կինն է պատմել` Աղավնի Կոշկարյանը: Ուշ երեկոյան տուն դառնալիս մի խումբ երիտասարդներ կտրում են դերասանի ճանապարհը և ուժով պահում նրան: Կարծում է` իր նոր վերարկուն են ուզում տանել: Իսկ սրանք թե` հլը մի հատ ասա… էն ոնց էիր ասո՞ւմ… Գլխի չի ընկնում` ում է ասել, ինչ է ասել: Կրկնում են` էն ոնց էիր ասո՞ւմ` զահրումա՜ր, դավաճան հայվան, դե ասա ու գնա: Մամիկոնի դերը «Ոսկե ցլիկ» հեռուստաֆիլմում նրա առաջին կինոդերն էր, որը տասնամյակներ անց էլ ժողովուրդը հիշում է ու կրկնում թևավոր դարձած խոսքը: Այս ֆիլմից հետո փողոցով քայլել չէր լինում` Ոսկե ցլիկը, հա Ոսկե ցլիկը: Մի օր կինը զարմանքով ասել է` իրար վրա դրած` դերդ մի 2-3 նախադասություն է: Պատասխանել է. «Եթե ժողովուրդը դերասանին ընդունի, 2-3 բառով էլ կընդունի»: Այսպես ժողովուրդը յուրովի ընդունեց նրա յուրաքանչյուր դերը 40-ի հասնող ֆիլմերում. «Մոր սիրտը», «Շրթներկ համար 4», «Նվագախմբի տղաները» (Մասխարա Զավենին ո՞վ կմոռանա), «Մեր բակը»…

«Բա քո արածն արա՞ծ էր»

Ավելի քան երկու տասնամյակ եղել է ամանորյա հեռուստածրագրերի սիրված հերոսներից: Խոստիկյանի մասնակցությամբ այս կամ այն մանրապատումը տոն էր հեռուստադիտողի համար: Մի տարի ԱՄՆ-ում էր ու չէր մասնակցել տարեմուտի հաղորդմանը: Որոշ ժամանակ անց նրան փողոցում մի մարդ է մոտեցել ու վրդովված-նեղսրտած ասել. «Խոստիկյան ջան, բա քո արածն արա՞ծ էր, նոր տելեվիզոր էի առել, որ Նոր տարվա հաղորդման մեջ քեզ տեսնեմ, ու դու չկայիր…»:

1990-ականների կեսից դերասանի համար հեռուստատեսությունը նոր հանգրվան դարձավ, ու էդ ժամանակ էլ ծնվեց Արմեն Խոստիկյան-Աշոտ Ղազարյան դուետը: Սցենար գրող չունեին: Կզանգահարեր Աշոտ Ղազարյանին` վեր կաց, արի, մի քիչ անտերուդուս խոսենք: «Խոսում էինք, զրուցում, իմպրովիզացիաներ անում, ու մտքեր էին ծնվում, որոնք դառնում էին հումորային համարներ,- պատմում է Աշոտ Ղազարյանը: – Երբեմն ամանորյա հաղորդման սցենար չի եղել, թեմա չի առաջարկվել, և Արմենի ֆանտաստիկ երևակայությամբ, երկխոսության գյուտ անելու աներևակայելի վարպետությամբ եթերը լցվել է հումորային համով կատարումներով: Կգտներ դրվագի կարևոր առանցքը, որի շուրջը մի ամբողջ ներկայացում կարելի էր կառուցել: Վարդան Աճեմյանն իզուր չի ասել` Խոստիկյանի շուրջը 4 մետր շառավղով հմայք կա»:

Չկար մի գյուղ ու շեն, որտեղ խաղացած չլիներ այս դուետը: Ու ինչպե՜ս էին սպասում դերասանին: Պատահում էր, հիվանդության պատճառով ներկա չէր լինում համերգին, մարդիկ նեղվում էին` առանց Խոստիկյանի ի՞նչ ներկայացում:

«Մենք ապրում էինք սիրեկանների պես»

Կատակերգակ Արմեն Խոստիկյանին բոլորն են ճանաչում: Չափազանց լուրջ մարդ Խոստիկյանին քչերը գիտեն: Կյանքում երկու մեծ սեր ունեցավ` թատրոնը և ընտանիքը: «Ես չգիտեմ` Արմենի համար թատրո՞նն էր ընտանիքից առաջ, թե՞ հակառակը»,- ասում էր կինը: Նրա խոսքով` պահպանողական մարդ էր, որպես ամուսին` միասեր: Ամբողջ կյանքում չհաշտվեց կնոջ աշխատելու հետ: Ասում էր. «Մենք ապրում ենք սիրեկանների պես. հանդիպում ենք գիշերը ժամը 11-ին, երբ գալիս եմ թատրոնից, քնում ենք, առավոտյան արթնանում ենք, Աղունն ասում է` ես գնացի: Ո՞վ է տեսել` ամուսինն անկողնում, կինը տնից գնա»: Առաջնեկի` դստեր ծնվելուց հետո երկու օր լռել էր, ապա մի ջերմ նամակ գրել ծննդատանը գտնվող կնոջը: Հետո պարզվել էր, որ շոկի մեջ է եղել` ախր ինքը ինն ամիս տղայի էր սպասել: Կնոջից մի դժգոհություն էլ ուներ: Երեխաներ շատ էր սիրում և ուզում էր էլի ունենալ, կինը չեմուչում էր անում, գիտությամբ էր զբաղված, ասում էր` դիսերտացիայի պաշտպանության վրա եմ: Երբեմն պատշգամբից նայում էր բակում խաղացող իրենց զավակներին ու ձայնում էր կնոջը` Աղո՛, Աղո՛, արի տես, դիսերտացիաներդ ոնց են վազվզում:

«Ինձ սիրում են, շնորհակալ եմ»

Կենցաղում հարմարվող, չդժգոհող մարդ էր: Կինն ինչ էլ դներ սեղանին, լավ ու վատ չէր անի: Իսկ երբ տնեցիք ուզեին մի նոր իր առնել, ասում էր` ինչի մերը լավը չի՞: Սիրում էր, որ երբ տուն գար, իրեն ուշադրություն դարձնեին: Կգար, մարմնով կփակեր հեռուստաէկրանը, իբր` եկել եմ, մի քիչ էլ ինձ նայիր: Տիկին Աղունը խնդրում էր` էս պահը նայեմ ու… Մեկ էլ գնում, հաշվիչից լույսն անջատում էր ու լուրջ դեմքով նստում: Պարզությունն ու միամտությունն էլ տեղով հումոր էր: «Մի անգամ Արմենին ասացի` ընկերուհուս ամուսինն իր տաբատն ինքն է արդուկում, տան այս ու այն գործերը հոգում է: Ասաց` է՜, Աղո ջան, էնտեսակ լավ ամուսիններ կա՜ն»,- պատմել է կինը:

Խոստիկյանին ճանաչողները ամենից առաջ նրա բարությունն են հիշում: Մարդկանց ուրախացնելու մղումը ողջ կյանքում նրանից անպակաս եղավ: Երեխայի պես ուրախանում էր` ինձ սիրում են, շնորհակալ եմ: Միայն մի անգամ տխրեցրեց մարդկանց` երբ հեռացավ…
Ուզում էր, որ երկու զավակները` Օլգան ու Միսաքը (նրանց իր ծնողների անունով էր կոչել), դերասան դառնան: Այդպես չեղավ, դուստրը երաժիշտ է, որդին` ճարտարապետ: Ապրում են խոստիկյանական իրենց տեսակի հաստատումով: Բոլորն են ասում` երկուսն էլ այդ գեների կրողն են, տեսակի կրկնությունը` ազնիվ ու բարի:

Ամբողջությամբ՝ սկզբնաղբյուր կայքում։

© 2012-2020 SHAMSHYAN.com - Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են:
հիմնական կայք