հիմնական կայք
Լրահոս

Միակ «կարմիր գիծն» այն է, որ Արցախը չի կարող լինել Ադրբեջանի կազմում․ «Առավոտ»

Միակ «կարմիր գիծն» այն է, որ Արցախը չի կարող լինել Ադրբեջանի կազմում․ «Առավոտ» «Առավոտ» թերթի առաջնորդողը գրում է․ «Վերջերս ամերիկյան մի սերիալ էի նայում, որի դրվագներից մեկը հետևյալն էր: ԱՄՆ Կոնգրեսի միջանկյալ ընտրությունների ժամանակ հանրապետականների և դեմոկրատների դիտորդները բավականին բարձր նոտաներով վիճում են քաղաքական թեմաներով: Դա տեղի է ունենում ընտրական տեղամասի մոտակայքում՝ ըստ ամերիկյան օրենքների, ընտրությունների ժամանակ քաղաքական խնդիրներից կարելի է խոսել միայն տեղամասից 50 մետր հեռավորության վրա: Հանկարծ նույն տեղում հայտնվում են նեոնացիստները (ռասիստները) ու համապատասխան կարգախոսներով ցույց են անում: Եվ քաղաքական հակառակորդներն իսկույն մոռանում են իրենց հակասությունների մասին ու միավորվում են ցուցարարների դեմ:


Կասեք, ամերիկյան արժեքների ուղղամիտ քարոզչություն է: Գուցե և այդպես է: Բայց դա քարոզչություն է, որը «կարմիր գծեր» է մատնանշում՝ այն սահմանները, որոնցից անցնողները դառնում են մարգինալ (լուսանցքային): «Կարմիր գծերն», ի դեպ, հենց այնպես չեն առաջանում, դրանք նվաճվում է, դրանց համար պայքար է մղվում, ինչը կոնկրետ այս դեպքում 1950-60-ական թվականներին անում էին Մարթին Լյութեր Քինգը և նրա հազարավոր համախոհները:


Մեր պետությունը չունի 250 տարվա անընդմեջ գոյության պատմություն և, հետևաբար, հասարակությունը չունի նաև կարմիր գծերի ավանդույթ: Միակ «կարմիր գիծը», որը ձևավորվել է վերջին 30 տարվա շուրջ, այն է, որ Արցախը չի կարող լինել Ադրբեջանի կազմում (այդ «գծի» ձևավորմանը մեծապես նպաստել է հարևան երկրի քաղաքականությունը): Այս իրավիճակն օրինաչափ է, որովհետև Երրորդ հանրապետությունը գաղափարապես ձևավորվել է ղարաբաղյան հիմնահարցին նվիրված ցույցերի ժամանակ, և այդ հարցն առավել մեծ խորությամբ է «մշակվել» պետության «հիմնադիր հայրերի» («Ղարաբաղ» կոմիտեի) կողմից: Մնացած ուղղությունները «մշակված չեն»: Մասնավորապես, «Ղարաբաղ» կոմիտեին և հետագա բոլոր իշխանություններին առանձնապես չէր հետաքրքրում այն հարցը, թե ինչպիսի բարոյական սկզբունքների վրա պետք է հիմնված լինի մեր պետությունը, ինչը պետք է միանշանակ մերժվի հասարակության կողմից:

Արդյոք «կարմիր գի՞ծ» է բռնությունը ներքաղաքական կյանքում խնդիրներ լուծելիս: Ոչ, ոստիկանության գունդը զենքով գրաված և առնվազն մեկ ոստիկան սպանած խմբի անդամները չափազանց հպարտ են իրենց «հերոսությամբ» և այդ հպարտությունը կիսում է հանրության զգալի մասը:

Արդյոք «կարմիր գի՞ծ» է իրավապահ համակարգը քաղաքական նպատակներով օգտագործելը: Ոչ, դա Հայաստանի ոչ մի իշխանության համար խնդիր չի՝ կա համոզմունք, որ նրանք, ովքեր «սև» են, պետք է հետապնդվեն «ամեն գնով»:

Արդյոք «կարմիր գի՞ծ» է քաղաքական (խորհրդարանական) բանավեճի ժամանակ դիմացինին հարգելը և զուսպ, քաղաքակիրթ բառապաշար օգտագործելը: Ոչ, քաղաքական ուժերը խրախուսում են ճիշտ հակառակ մոտեցումը:

Տարիների ընթացքում ես իմ կյանքում բազմաթիվ «կարմիր գծեր» եմ ավելացնում: Բայց դա ամենևին չի սահմանափակում իմ ազատությունը: Տեղի է ունենում հակառակ գործընթացը, որովհետև այդ գծերը կառուցվում են ներսից, իսկ ազատությունը սահմանափակվում է դրսից: Որքան շատ են ներքին պատնեշներն, այնքան մարդիկ անտարբեր են արտաքին (այդ թվում՝ հասարակական կարծիքի) պարտադրանքի հանդեպ»:

Ամբողջությամբ՝ թերթի այսօրվա համարում։

© 2012-2020 SHAMSHYAN.com - Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են:
հիմնական կայք